Sempre Grou

CHEGOU A NEVE AS FRAGAS DO XURÉS

2012-01-18T00:42:00.002+01:00

E tamén se respiga...

2011-11-09T22:49:00.005+01:00

A Palmira vaia como disfruta...¡

E ainda che eran ben boas cha¡

Gracias Marta¡¡¡

E AQUÍ TAMÉN SE COCE...

2011-09-20T23:02:00.004+02:00

¿A quen non se lle fai a boca auga ver estas fotos?

III ANDAINA GROU-ANAMÁN

2011-09-17T22:59:00.007+02:00

Un ano mais a Marta organizounos esta inesquecible Andaina que ano tras ano se supera.

¡¡Agardamos o ano que ven para poder repetila de novo¡¡

GRAZAS A MARTA, LUIS, LUIS R. LOLO, EMILIA...TODOS AQUELES QUE FAN POSIBLE ESTE GRAN DÍA.

II Gran Xuntanza de Requeixo

2011-09-04T00:21:00.007+02:00

Non hai moito que dicir (pero si que aprender) pois os que asistimos poidemos dar conta da inmellorable organización . O mais emocionante da noite, sen dúbida, o acordeon soando no Eiró...o ano que ben mais e mellor...

Mais no albúm público.

FESSSSSTAAAAAA

2011-09-04T00:06:00.007+02:00

Agora que o mal tempo volveu, que a morriña polas festas e o bo tempo nos embarga (este ano calor pouco...)voltamos a vista atrás cos recordos que nos traen as festas.

A carreira de burros camiñando non a vexo..jaja

Estos pagarannos a pensión e farannnos as festas¡¡¡...se queren.

Gañan os de sempre¡¡¡
Mais no albúm público, pestaña lateral. Se alguén ten fotso e quere mandalas, xa sabe.

3ª ANDAINA 'A RUTA DO CONTRABANDO' (GROU-ANAMÁN)

2011-07-31T19:34:00.011+02:00

ANIMÁDEVOS¡¡¡¡

PASAREMOLO MOI BEN¡¡¡

Graciñas Marta...

As cereixas da Rasela...

2011-07-05T00:33:00.004+02:00

Nunha tarde que chamou a Sra. Carmen da Rasela, baixaron os de Silvares equipados con caldeiros a gran recolecta, a recolecta da cereixa...e seica estaban mellor cas do Valle de Jerte¡

E mirade as bisavoas subidas na escaleira¡¡¡

Graciñas Luis¡¡

Mais no albúm...

ANDAINA SAN BENITO 2011

2011-05-05T23:12:00.008+02:00

A Marta vamos a nombrala organizadora oficial...meréceo¡ E o San Benito por facer de intermediario co home do tempo...TAMÉN¡¡¡ jeje

MAIS NO ENLACE DA DEREITA. ALBÚM PÚBLICO SEMPRE GROU

GRACIÑAS MARTA¡¡¡

San Benito 2011

2011-05-01T23:52:00.006+02:00

Un ano mais os de sempre non fallamos...

San Benitiño querido

todos che vimos pregar,

que cure-las nosas doenzas

e nos fagas bos cristiáns.

Teño que ir o San Benito

a cumprir unha obriga,

porme diante da ermida

a rezarlle unha miga.

San Benito queridiño

como che podemos pagar

tódolos teus favores,

que nós xa temos alá.

O San Benito de Grou

na cima do monte está,

olla para os seus paisanos

e céibaos de todos mal.

Carnaval 2011

2011-03-23T22:14:00.009+01:00

Algúns non perden o espiritu carnavaleiro¡¡¡ VIVA O CARNAVAL¡

GRACIAS MARTA, O QUE TEÑA FOTOS XA SABE...

COPLAS ENTROIDO 2011

2011-03-13T11:54:00.004+01:00

Boas tardes a todos
vémonos un ano mais
polas datas do antroido
con coplas e algo mais.

As festas van a Marzo
cousa que eu nunca vin
eche mais alto que nunca
que gran festa para min.

Vas a 9 de Marzo
mais alto nunca vin
tiñas que caiber en Febreiro
según os velliños din.

Porque el é algo tolo
pásalle como a xente
afróxanlle os tornillos
¿tamén perderá o aceite?

Carnaval, Carnavaleiro
nós eiqui imoste ter
vai acabando o inverno
vai parando de chover.

Este ano veu boa nevada
e gastouse moita leña,
bicas e empanada,
para curar a chourizada.

A xentiña tremía do frio
coa gran capa que caiu
de neve e choiva
nunca se viu.

Silvares non sei no que dará
son todo silveiras
senon limpamos as beiras
dormen connosco na cama.

Con este cambio de política
temos que todos aportar
e arreglar o forno de Silvares
que é a vergonza do lugar.

Catro gatiños somos
a meirande deles son vellos
so quedamos o pipiolos
cargando cos aparellos

Da moita pena mirar
que paso alí día a día
e vexo como se perde
o patrimonio do lugar.

Menos mal que polas portas
pasan coches a cotío
cargados con empanadas,
pan de trigo e pan de millo.

No pasado mes de Decembro
quen quixo ir de vacacións,
como non fose a pé ou en burro,
xa non iba en avión.

Unhas das pontes mais longas
que se fai na nosa nación
dende o 6 ao 8 de Decembro
ponte da Constitución.

Plantexaron a gran folga
nos aeroportos de España
quedou Sevilla en servicio
e en batalla.

O Ministerio de Fomento dicía que era ilegal
tratouno en menos tempo
por todo o mundo a voar.

Os viaxeiros albergados
nos aeroporto, en hoteis
iban ao extranxeiro
para nadal e reis.

Pobre de Ruíz Mateos
o empresario nacional
o Ministerio da Facenda
quería acabar de pelar.

Emplea calquera truco
non solo o de hacerico
buscandolle a maneira
de poder facerse rico.

Coa Lei da NovaRumasa
entran no tema en cuestión
O conto da fábrica de Clesa
co leite de Queixón.

Chocolates Trapa
xa se encheron de rillar
Libras e mais libras
tamén din que vai pechar.

Tamén o Rayo
pertence o empresario
da orden de dar en quiebra
van meter goles ¡no carallo¡

Como quera que esto fose
vamos agora falar
de cousas que dan risa
¡picas do carnaval¡

O teito da nosa igrexa
dunha vez rematado
agora haber se a Consellería
nos bota a man cos retablos.

Cando é cousa de saiotes
hai que deixarse andar
eles son os que mandan
dentro e fora do altar.

A igrexa somola todos
cada un no seu lugar
aportar o noso grao de area
para podela levantar.

Devemos leer os papeis
e ler a letra pequena
os que somos algo gafes
que non estiamos con pena.

Hai quen pensa que nas casas
o touciño é de ovella,
¡é de porco mal curado
cun rancio que esmendrella¡

O Marcial e a Emilia
en Grou eles están
con moito gando vacuno
e algún de cavalar.

O pequeno pony
cunha grande crine a vista
título de postineiro
era un gran futbolista.

Formou un número
saiuse fora do campo
e botárono deiqui.

Contemplalo solo, basta
sin lle tocar para nada
con xente descoñecida
el era o rei da patada.

As forzas de orden público
que hai nos nosos concellos
deberían vixiar a modo
a xentiña que hai nos pobos.

Xente rara vemos
de paises ben extraños
intentan entrar de ocupas
nas casiñas que hai nos pobos.

Que están catro velliños
vivindo do seu retiro?
que se atopan con ocupas
e andan todos a tiros.

Ou ben co timo da estampiña
para poder engaiolar
ollar para o que hai nas casas
e de noite ire a roubar.

Hay mais de trinta anos
que viña a guardia civil
a pé vixiando os pueblos
e de noite co candil

E o conto da Lupita
unha porca dunha granxa
que liberou os compañeiros
pídenlle que volva a casa.

Non se sabe se a Lupita
era pro San Martiño
facer con ela chourizos
o xamón e touciño.

Abandoou o cortello
o pienso e mais a fariña
volve a casa Lupita
¡volve a casiña¡

A lupita escapouse
porque a iban sacrificar
atopouna Pepo Suevos
no programa do Luar.

Pasado comeza a cuaresma
despídese D. Carnal
trocar carne por pescado
e tamén un bon manxar.

É un boneco de palla
feito de calquera xeito
algo parecido a nos
cando andamos de selleiro.

É un boneco de palla
que non tarda en arder
se o deixaramos todo ano
é moi malo de manter.

Adeus carnavales festeiros
das festas que eu recordei
morren todas a feito
aquí non queda ninguén.

Enterramos a sardiña
fretida ou en empanada
choramos a sua morte
coméndolle unha tallada.

Co enterro da sardiña
e a morte do loro Robachol
despedimos o antroido
e cambiamos de farol.

Qué festan tan grandes
se facían neste día
sacando farrapos vellos
lucidos nas romarias.

Esta parroquia está ben durmida
¡¡Arriba que desperte o Antroido¡¡
¡¡ A poñelo no camiño¡¡

Adeus ou deica pro ano
os que estamos por eiqui
rimos algo con estas coplas
por ter algo que dicir.

Despídome deste xeito
con este pregón escrito
este ano foi de pescado
por non morrer ningun marrau.
Escritas por Obdulia Álvarez (Silvares de Grou)

Santa Catalina 2010

2010-11-22T20:45:00.009+01:00

Aunque eramos poucos fixemos boa festa e demos conta do que nos prepararan para comer, coma sempre de luxo.

Había unha Sta. Catalina de Alejandría, non sei exactamente cal é a que temos nós, porque haber haiche un feixe delas, esta é a que mais me chistou pola época na que viviu, foi no tempo no que os cristiáns e paganos andaban a tortas alá por Alejandría.

As malas linguas inclusive a propia Igrexa cuestionaron a sua existencia, pois dician que fora unha invención para contrarestar a gran importancia adquirida naquela época por unha gran filósofa pagana Hipatia de Alejandria, e se algún viu a derradeira película de Amenábar ÁGORA xa sabe de quen falo.

Aqui vos deixo estas fotos que como sempre a Marta non se esquece de mandarnos.

Ata outra¡¡¡

'POR SANTA CATALINA PREVENTE DE LEÑA Y HARINA'

'POR SANTA CATALINA, NIEVE EN LA COCINA'

Varias Outono

2010-11-04T23:42:00.007+01:00

A famosa cova dos fuxidos

O ano pasado saiu en helicoptero, este ano coronou...

Un fungo con forma de esponxa, calquera o mete a boca..¡

Mnnnnnn...os nosos cogordiños¡

E as raíñas...as castañas¡

ANDAINA PENEDA 2010

2010-10-10T23:12:00.006+02:00

Un ano mais os nosos veciños animáronse a facer a Andaina a Peneda dende Entrimo (algúns do ano pasado pincharon e engadíronse caras novas),espero que sigan coas mesmas ganas e regalándonos estas imaxes que fan posible que os que non estibemos no lo imaxinemos¡¡¡ polo menos¡¡¡
Mais no album público.

Fotos da Santa Marta 2010

2010-10-10T20:24:00.006+02:00

Un ano mais amosámosvos as imaxes da festa na Vixa de Abaixo, a Santa Marta, e polo que se pode ver non o pasaron nada mal.
Grazas Rocío polas fotos.

Mais imaxes da Santa Marta no albúm público.

II ANDAINA GROU-ANAMÁN

2010-08-28T00:03:00.004+02:00

Un ano mais realizouse esta fermosa Andaina por terras Galego-Portuguesas, a cal non sería posible sen o esforzo de todos aqueles que dalgún xeito colaboran , queremoslle agradecer dende aquí en primeiro lugar a Marta, pola organización, Mónica pola confección dos carteis e os dípticos,Deive pola edición, Luis Carla e Lolo co avituallamento, que tanto axuda os participantes e Óscar, Emilia e Manolita do Bar Stop, por suposto, polo que se esmeran coa comida.

¡¡¡¡Ata o ano que ven¡¡¡¡

Mais fotos en Veran 2010

I Xuntanza REQUEIXO 2010

2010-08-25T00:34:00.005+02:00

E finalmente en Requeixo fixeron unha grande cea, na que non faltou o lacón, as empanadas, o bo viño e unha queimada inmellorable.
Enhoraboa os organizadores e que esta sexa a primeira de moitas Xuntanzas, ¡Ah o próximo ano que non falle NINGUÉN¡.

Mais no albúm público.

ANDAINA 2010

2010-08-12T21:24:00.001+02:00

Santa Ana 2010...e o lume.

2010-07-28T00:38:00.008+02:00

Seica foi unha bomba, o caso e que en vez de fotos da Santiña, dos veciños e da festa o Luis da Rasela mandou estas instantáneas do momento, ata se persoou o exército, se se fala que sexa por algo,¿ ou non?

Con todo¿ haberá algunha fotiño por ahí antes do lume?

Mais no albúm público

I Andaina 'San Benito'

2010-05-25T23:37:00.007+02:00

Polo que todos dixeron foi un éxito, ahí vos deixo as fotos que sacou a Marta, perdoade por non poñelas antes, xa se sabe o internet as veces fai cousas extrañas. Espero que vos gusten...¡o ano que ven non penso fallar, así caian chuzos de punta¡

Mais no albúm público.

Perfil e plano da Andaina

2010-04-28T23:58:00.004+02:00

Como sabedes están en marcha os preparos para a Andaina do sábado, informarvos que de momento o tramo de Pacín ó pozo fundido queda suspendido porque o terreo está intransitable e pode resultar perigoso, tratarase de buscar un camiño alternativo para suplir ese tramo.

Menú (preparaivos): Empanada, tortilla, lacón asado,

paella mariñeira, bicas , viño (cortesía Barivan), café e licores...

¡¡¡Non vola perdades¡¡¡

Procesión do San Benito 2010

2010-04-12T23:17:00.012+02:00

Un ano mais e cumprindo a tradición, os fieis o San Benito non faltamos, o tempo acompañou e a ración de pulpo o chegar a capela é irrenunciable, facía tempo que non estaba un tempo tan bo.

Non nos esquecemos daqueles que por circunstancias da vida non puideron asistir.

E como din por ahí, UNHA IMAXE VALE MAIS QUE MIL PALABRAS.

Mais no albúm público, enlace no lateral.

Espero que vos guste, fago coa mellor intención.

Mais Entroido, faltaban estos...¡

2010-04-08T13:09:00.007+02:00

Mais fotos no albúm público, ver enlace no lateral.

Entroidos en Grou

2010-02-21T12:11:00.007+01:00

Non hai moito que comentar do entroido en Grou, case sempre os mesmos, botanlle un pouco de imaxinación e pasean polo pobo coa sua 'carroza' animando a pesares do frío, para iso son novos e quecen deseguida.

A vos que vos parece...algúns están favorecidisimos disfrazados de mulleres ...non sei, non sei ja,ja, é broma.

¡¡¡Que esta festa non se perda¡¡¡

¡¡¡¡Marta, Rocío..mandai as fotos que teñades porfa¡¡¡¡

Generosa ¡enhoraboa polos 100 anos¡

2010-01-26T21:14:00.009+01:00

O 16 de Xaneiro en Silvares houbo unha celebración moi especial, a Sra. Generosa cumpriu 100 anos, non hai mais que ver as imaxes para comprobar que os leva de maravilla, ¡cantos desexaríamos estar así de ben con bastantes menos¡

Naceu o 15 de Xaneiro de 1910, filla de Constantino e Benita, tivo dous irmáns, Carmen e Pepe.

Casou con David e tiveron unha única filla, Marina, que lle deu duas netas, Cristina e Rocío, e un fillo Juan, que a quere como se fose sua nai.

Actualmente reside en Vigo coa sua filla pero ata fai ben pouco vivía en Silvares onde estivo durante toda a sua vida.

É unha grande xogadora de cartas, pasa horas xogando a brisca e polo que din ¡ten moi mal perder¡.

Protagonizou unha anécdota moi graciosa o día do seu cumpreanos cando o cura na misa lle dixo que ben se vía que debía rezar moito para estar tan ben e tan sana, e ela contestoulle:-¡Ai pois mire rezar non lle rezo moito non, xógolle a brisca pero rezar nada...¡ ¡e todolos días unha copiña de licor café non o perdoo¡-

Ó cumpreanos asistimos familia, veciños e amigos, foi un cumpreanos moi emotivo e dende logo que non esqueceremos os que alí estivemos.

¡MOITAS FELICIDADES E A POLOS 110¡

O SEGREDO VAI A SER: TRABALLAR MOITO, COMER O XUSTO, EXERCITAR A CABEZA E......¡A COPIÑA DE LICOR CAFÉ POLA MAÑÁ PARA LEVANTAR O ÁNIMO¡.

Mais fotos no enlace que vos poño no apartado 'Algún dos nosos veciños'

A Cova dos fuxidos

2009-12-17T23:03:00.014+01:00

Na guerra civil algúns dos nosos veciños víronse obrigados a fuxir da sua terra, a maioría tiñan que marchar para o monte e acocharse onde podían ou pasar a Portugal, unhas veces porque non querían ir o frente, e as mais, porque vían ameazada a sua vida polas denuncias de veciños con rencillas anteriores, que nada tiñan que ver coa guerra civil.
Fai un par de meses uns compañeiros decidiron buscar a COVA DOS FUXIDOS, atópase no monte de San Ginés, na FANDIA , está nunha zona de difícil acceso e polo que dixeron os que a viron, dispón dunha ampla visión da zona.
A cova atoparona, pero tamén levaron un bo susto, pois a Marta rompeu unha perna e saeu nada menos que en ¡Helicoptero¡, vamos…UNHA ROTURA DE NIVEL.

A baixada a cova

Marcial dentro da cova

Vaia humor, aínda sorrí coa perna rota¡¡

Ale, ¡de excursión no helicoptero¡

Xa está para outra..

Mais fotos no albúm

Os pequenos divírtense

2009-10-20T00:00:00.005+02:00

De esquerda a dereita abaixo: Martín, Hugo, Lucía, Valeria, Helena, Raúl e Sariña, arriba: Lucía Sandra, Óscar e Josiño

E se non te paras a contalos mesmo parecería que en Grou non quedan nenos, ben é certo que hai poucos pero se se xuntan aínda montan unha boa festa, non estaban todos, faltaban moitos pero os que estaban pasarono pipa, dentro dunhos aniños algún-a sorprenderase cando se vexa nestas fotos.

Mais no albúm público.

Xunta das Bestas

2009-09-29T23:05:00.005+02:00

En moitos lugares da nosa Galiza todos os anos se leva a cabo a Rapa das Bestas, na que cabe destacar a coñecida 'Rapa das Bestas de Sabucedo', esta tradición lévase a cabo no curro do lugar e consiste en marcar e rapar as crines dos cabalos, previamente baixados do monte e onde permanecen durante todo a ano.

No monte de Queguas REALÍZASE unha práctica similar, mais coñecida como a 'Xunta das Bestas', aquí o que fan e baixar os animais do monte, separar os potros das eguas , marcar estas últimas e soltalas, os potros vendenos para carne e soamente hai uns cantos machos por manada.

Chama a atención o complicado que resulta conseguer que os grupos de cabalos entren no curro, cada vez é menos xente a colaborar e ademais os animais tontos non serán e o ferro quente non se esquecerá en dous días...

Se alguén ten mais información a cerca deste tema pódenola envíar.

Grazas Marta.

2009-08-25T00:41:00.006+02:00

ANDAINA GROU-ANAMÁN

Primeira Andaina organizada dende Grou e agardamos que non sexa a última.

Participantes da Andaina

Foi unha xornada para non esquecer, a organización foi estupenda e o trato mellor, un placer para os sentidos.

Aunque quixera sería imposible transmitir o que vivimos durante a Andaina, ¡hai que vivilo para sentilo¡

A Marta ,que foi a gran organizadora, e todos aqueles que colaboraron para facer da Andaina unha experiencia que non esqueceremos,Lolo, Luís, os guías, a Protección Civil, a xente que preparou a comida...

A TODOS MIL GRAZAS.

Disfrutade das fotos, a medida que cheguen imaxes tomadas polos demais participantes iremos engadíndoas no albúm.

22 AGOSTO ANDAINA POPULAR GROU-PENA DE ANAMÁN

2009-08-17T23:23:00.004+02:00

Percorrido: 16 Km.
Dificultade: Media (5 horas)
Saída: 8:30 h. da Praza Elixio Rodríguez (Fronte a Iglesia de Grou)
Itinerario: Grou-San Benito-Queguas-As Cortes de Carballeira-Casa da Moura-Pena de Anamán-Capela de Anamán.
Os autobuses recollerannos en Anamán para traernos de volta ó punto de saída onde se reporán forzas cunha merenda popular.
Precio: 10 Euros
Data de incripción: Ata o 18 de agosto de 2009
Lugar de Inscripción: Barivan – Bar Stop – Bar Recreativa
Procederase á inscripción automática das personas que ingresen os dez euros na conta da asociación:
Banco Pastor: 0072-0346-86-0000100583
Non esquecer identificar a persona que se inscribe ó facer o ingreso.

ORGANIZA:
Asoc. cultural “NOSO AGARIMO” de Grou.

COLABORAN:
Concello de Lobios
Asoc. de Mulleres Rurais de Grou
Asoc de Montaña Arnau
Inorde

DÍA 6: II FESTA DA BICA CHOURICEIRA

2009-08-11T00:30:00.006+02:00

¡E CHEGOU A FESTA¡

O día 6 festexamos a II edición da Festa da Bica Chouriceira e FOI UN ÉXITO;

Temos que dicir que o esforzo valeu a pena e que cada ano somos mais, mentres que no ano pasado asistiron unhas 230 persoas este ano ó número chegou ós 300 (sen contabilizar os nenos), os diñeiro recaudado é para lle botar unha man a Comisión de festas e cubrir gastos da Asociación durante o ano, como por ex. o internet gratis no local social, ningún dos colaboradores cobramos un euro pola axuda e sacrificio de organizar un evento así e prescindir da diversión en favor do disfrute xeral.

O menú estibo composto de bica Chouriceira, pan de xamón e arroz doce (Marta, Emilia Reguengo e Luísa Silvares), o rematar a cea comezou a diversión: Pepe Suevos, o feitizo da queimada (Susana e Alberto) e os xogos GROUIANS (chistes , apostas etc) nos que cabe destacar a actuación do David (Primas) , rachamos da risa.

O rematar os xogos houbo berbena a cargo de Costa Galicia , ata as 4 da mañá, despois para o Bariván ata a mañá.

Fotos no albúm público.

Non vos desanimedes, sigamos así.

PIPOTADA '09

2009-08-04T12:27:00.003+02:00

¡¡NON VOS ESQUEZADES¡¡

PONDE OS PIPOTES DE MOLLO

SÁBADO DÍA 8 DE AGOSTO EN GROU 00:00, ¡VAI A SER A CAÑA¡

16-25 OLAS

Santa Ana '09, Requeixo

2009-07-29T14:50:00.005+02:00

Para os que non poidestes estar na Sta Ana, J.L Arte envíounos as imaxes que tomou ese día.

Mais no albúm público de Grou, Verán '09.

Grazas José Luís.

Como viven algúns...¡

2009-07-20T23:54:00.006+02:00

En Grou se non é dunha maneira é doutra pero diversión non falta, senón preguntádello os asiduos da piscina do Bariván...¡hai que ver como o pasaron o domingo pola tarde¡

Mais no albúm público Verán '09

Concurso de Fotografía

2009-06-24T09:11:00.003+02:00

Este ano proponse ós veciños e veciñas que participen no concurso de Fotografía que se organizará coincidindo co San Mamede.

Bases
1. Tema da exposición, Grou ( paisaxístico, monumental)
2. As fotografías serán expostas na planta baixa da escola, o finalizar o concurso acondicionarase un lugar na casa da piscina onde co tempo se prevé unha ludoteca-biblioteca.
3. Cada participante poderá aportar duas fotografías. Ó ser a primeira edición de momento non se dispón de fondos para poder costear os gastos de impresión e enmarcado, polo que os propios participantes temos que correr cos gastos que serán de 12.50 euros por foto (En caso de conseguir fondos devolveríanse os cartos).
4. Os días da festa as fotografías expostas someteranse a votación. A gañadora recibirá unha escultura feita por un recoñecido escultor da zona.

Agardamos a vosa participación, este tipo de iniciativas fomentan a unión veciñal e iso é o mellor que lle pode ocorrer os nosos pobos que cada vez teñen menos xente.

As fotos podedelas enviar a grousempre@gmail.com, sempregrou@gmail.com, sempregrou@live.com, ou a fin de semana darllas a Marta nun CD, pincho etc., a Su, a Raquel...

Graciñas.

¿Algún se recoñece?

2009-06-04T17:28:00.004+02:00

Mais imaxes:
Algúns e sinxelo recoñecelos pero outros...estos debían ir de excursión, o Maxito non se lembra de cando foi tomada esta foto e porqué.

Carreira de burros, a bordo Baralló, ¡hai que ver que pose¡

As fotos atópanse no albúm Grou, anos 70, por se alguén as quere baixar.

Unha pequena homenaxe para ti.

2009-05-22T00:32:00.009+02:00

Teño que recoñecer que no tempo que levo escribindo no Blog , nunca antes me custara tanto facelo como agora, esta idea lévoa xestando dende o momento que se creou isto, despois de darlle moitas voltas e falalo con mais xente animámonos a rendirlle unha homenaxe a este gran rapaz que por desgraza un día deixou de formar parte das nosas vidas, marcando un antes e un despois na vida dos seus e do noso Grou, moita da xente nova viamos nel un referente,un nexo de unión entre os xóvenes, contaxiábanos a sua risa, as gañas de festa,era boa persoa, bo rapaz, bo amigo , bo fillo...todos o sabedes.

É curioso que do meu primeiro día de escola o único recordo que gardo e que me sentaron ó lado dun neno que tiña unhas zapatillas moi chulas, pero non paraba de chorar porque a sua nai lle puxera un velcro para que non se lle soltaran os cordóns, él non o quería, eu debinlle decir algo como que eran moi bonitas (xa me gustarían para min),pero nada, tiña un berrinche o neno... ese era o Jaimiño, co que pasei á miña infancia e parte da adolescencia, ata que na vida tomamos camiños diferentes ,igual que a meirande parte dos que ledes isto.

Nunca esquecerei os recreos no adro correndo polos diestros detrás do Estebán para atizarlle ( por separado non facíamos nada que nos sacaba duas cabezas), as tardes de fútbol na feira o volver de Lobeira , as partidas de futbolín no Mañoy, os atracóns de gominolas no mostrador da Marisá (comias 5 e contabas 1, estaba ben) algunha merenda de Domingo no río ou no garaxe da Marisá, mais tarde cando nos veu a idade do pavo vivimos con recelo os seus enamoramentos, logo veu o Rompedor, o inesquecible Rompedor...as festas, os baños na piscina as tantas, ¡tantas cousas...¡e él foi o que creou o lema Sempre Grou, do mesmo xeito ca min, moitos teredes recordos con él que en ocasións volven o noso pensamento e nos xogan unha mala pasada.

Esta é unha pequena homenaxe neste mes no que é o teu cumpreanos, pasen os anos que pasen moitos non te esqueceremos.

Grazas a Mari Luz e Maxito por todo o material que cederon con gusto para polo a disposición de quen o queira disfrutar.

Mais fotos no albúm público.

Procesión do San Benito

2009-04-14T10:31:00.007+02:00

Un ano mais a Procesión do San Benito reuniu a un bo número de persoas, a pesares de que o tempo non acompañou os fieis a esta tradición non faltaron na subida do Santiño o monte .

Este ano a Cruz de prata lucíu coma nunca, recén restaurada non parecía a mesma...

Ollai para os fogueteiros como lles baixa o pulpo pulpo...

Mais fotos no albúm público de Grou, tamén se atopan as da churrascada e a noite do Sábado no Bariván.

A obra dun delincuente...

2009-03-30T23:40:00.007+02:00

Estas imaxes representan unha pequeniña parte do que lle fixeron ó noso monte.

Entre as duas imaxes existen uns cen metros escasos...é a diferenza entre onde pode haber moita vida e onde só caibe a morte.

Qué pena ver o que era e o que é agora, pola acción dun tolo...

Esta imaxe reflexa o contraste entre a vexetación a un lado do camiño e o monte ardido na outra beira...

Mais imaxes no albúm público de Grou, 'despois do lume', esperemos que non haxa mais...

Qué mal lle fixo o monte?

2009-03-23T23:20:00.011+01:00

Imaxe tomada na segunda curva subindo para Torneiros.

Iso mesmo é o que onte tantos nos preguntabamos cando impotentes presenciamos como as lapas arrasaron unha parte moi importante do noso monte. ¿Interés económico axeno o pobo, falta de moralidade, enfermidade ou MALDADE?

Cando loitas contra o lume daste conta da forza que ten a natureza e o pouquiña cousa que somos, valentes cobardes aqueles que prenden lume e valentes incapaces os que loitamos contra ese lume. Queimou o que quixo, mais dunha bágoa se deixaba caer, o ver como parte da tua historia se queima, canta xente pasa as fins de semana limpando na mera? Con todo esmero prantas árbores e limpas para que logo cando medran chos leve o lume, esas árbores para moitos son mais ca diñeiro...ir por esos camiños de mesela, de castrelo, de San Benito.. e oubir os paxariños, o cheiro dos piñeiros, o son da auga ¿ e agora qué?, carbuzo e morte.
Onte ós poucos, cando me afastaba coller aire, porque nin un pano levavamos para o fume, tomei estas imaxes co movil, foi na primeira hora cando aínda estabamos en mesela, pero o frente de lume chegou ata o río da montaña en pouco mais de duas horas, dende San Benito víanse as lapas ata Silvares e algún tibo que abrirlle o cierre do monte as vacas para que non arderan.
Hoxe pola tarde aínda non acabaran...
Se algún desalmado anda por aquí que colla conciencia ou que se queime él mesmo, do mesmo xeito que onte queimou tantos seres vivos.

En mesela tentando que non pasara o camiño..

Contra isto nada se pode facer...

Sra Concisa, 106 anos de historia.

2009-03-19T22:09:00.002+01:00

A Sra. Concisa de Requeixo ata o que se coñece, foi a nosa veciña mais lonxeva , 106 anos de historia que na medida do posible coa axuda da sua filla ‘Maruja’ queremos deixar plasmado neste espazo.
Naceu o 10 de Maio de 1899, o seu pai era de Cabaleiros e a sua nai do Casaldosouto, está última era sobriña da Marquesa da Rioja, viña de casa rica e xa naquela época sabía ler e escribir con toda soltura. Concisa tivo duas irmáns, Elisa e Otilia as que separaba unha diferencia de idade de 9 e 12 anos respectivamente, aprenderon a ler e a escribir cunha tía maestra, a avoa do ‘Pepe de Amparo’ e aínda nos seus últimos anos de vida lembraba perfectamente a táboa de multiplicar.
No 1917 o pai viaxou para Cuba na busca dunha vida mellor, Concisa quedou o fronte da casa pois era a filla mais vella e a sua nai nunca traballara, ‘ non fora afeita’ xa que viña de casa rica, por desgraza nunca poideron contar coa axuda do exterior pois pouco tempo despois de atoparse en Cuba, o pai de Concisa enfermou de Paludismo e faleceu, os veciños roubáronlle todo e nunca mais souperon nada daquelas terras.
Concisa era a que tiraba da casa, boa irmá, boa filla, e sobretodo boa nai, os 24 anos tivo a sua única filla ‘Maruja’ nacida da relación que mantivo durante un tempo co ‘Manuel do Croscoño’, pero este marchou para Arxentina e non quixo saber nada mais nin da nai nin da filla, de feito cando voltou daquelas terras tampouco mantiberon ningún tipo de relación, nen sequera cordial. Tibo moitos pretendentes, pois era boa moza, pero nunca quixo saber de ningún, unha vez nun mortorio un militar de alto rango fixarase nela e o home extrañábase que ela non lle fixera caso, preguntou por ela e contáronlle que tiña unha filla, por iso non miraba para él, este lexos de verlle defecto exclamou en voz alta:- ¡Iso non é falta¡-, mandou recado para concertar cita con ela pero a Concisa non lle interesaba, tiña moito en qué pensar...¡
Ela co seu esforzo constancia e forza de vontade sacou adiante a su filla e a sua familia, foi parteira (a preferida do médico), unha gran cociñeira, nas bodas, bautizos e mortorios era moi solicitada, sobre todo na casa do tio cura da Illa, e unha gran costureira, como nos relata Maruja para as amistades cosía e a cambio axudábanlle nas tareas propias do campo daqueles anos.
Sembraba o liño e fiabao, tecíao, facía todo o referente a artesanía, o traballo do campo da casa, facía de home e de muller, cando ía o monte baixaba co carro tan cargado coma o dos homes, a sua filla sempre a trouxo coma unha señorita o mesmo que as irmáns e a nai , Concisa contáballe a filla que o Abogado de Requeixo dicía: ¡-As fillas de Emilia parecen señoritas¡ - e ela mesma dicía que antes de que a filla rozara unha presa de estrume ela rozaríao cos dentes.
Pasou toda a sua vida coa filla e mais tarde co matrimonio, ó xenro ‘López’ queríao coma un fillo, non deixou nunca de facer as suaa labores na casa, a limpeza, a comida…na medida que lle permitían os anos, tiña unha lucidez envidiable, non era de moito comer e case nunca enfermou.
Cumplidos os 106 anos fracturou a cadeira, como lle dixeron os médicos, cos anos non se pode loitar e o 3 de Decembro de 2005 finou, deixou tras de si 106 anos que darían para escreber un libro, lástima que non esté para contalo ela mesma.
Grazas Maruja.

Fotos, recortes periodísticos e algún escrito, así como un texto escrito por ela no álbum público.

O Entroido

2009-02-26T12:40:00.010+01:00

Como todos vos sabedes, en Grou sempre houbo unha grande tradición no entroido, as coplas recitábanse no adro, unhas veces unha soa persoa e outras había o pique entre os de arriba e os de abaixo, nunhas ocasións tocaba rirse dos demais e noutras dun mesmo.

Nos últimos anos como ocorre na meirande parte da nosa xeografía rural ,estas tradicións vanse perdendo, pola falta de xente, a falta de motivación ou deixadez, este ano propuxémonos que o ano que ven organizaremos un Entroido en condicións para todo o pobo, a ver se cumprimos¡

O sábado no Camiño novo recitaron as coplas os da Vixa de abaixo, o Domingo houbo quen se animou e improvisou unha carroza para levar os mais cativos pola parroquia adiante, os mozos montaron unha boda xitana en toda regra, non faltou a posta en escena, a carroza e a familia comezando polo patriarca e rematando polo primo de Madri, mais as galiñas e a cabra que non faltaron nunha festa improvisada chea de barullo luces horteras e moito 'Chunguito'.

Richal e Patricia del Rosario, que sexades moi felices¡¡¡

O ano que ven mais e mellor...

Mais imaxes no albúm público.

Campionato de Tute

2009-02-20T01:31:00.006+01:00

Calquera excusa é boa para xuntarse e disfrutar cos veciños como neste caso fixeron os participantes do torneo de Tute no Bar Recreativa, participaron preto de cuarenta persoas (todo homes), os gañadores foron o Julio (¿?) do Casal do Mato e o fillo e de segundos quedaron o Luís da Pousa e o Serafín.
Igual que nos dous anteriores torneos organizados polos outros bares da parroquia, o final do mesmo disfrutaron dunha suculenta cea¡¡

Oxalá siga habendo acontecementos deste tipo que permiten a xente estar se cabe mais preto dos veciños e compartir momentos agradables .
Por certo, ¿onde andaban as cociñeiras?

Mais fotos no albúm público...

2009-02-03T11:51:00.006+01:00

A Rasela, actualmente debe ser o pobo mais pequeno e menos poboado de Grou, pero non por eso menos importante, a diario viven o Sr. Manolo e a Sr. Carmen, acompañados polo Mus e o Tom mais a vaca que é a que os mantén ocupados boa parte do día, esta campa as anchas por toda a Rasela e como di o Manolo:- ¡Esto todo e coma se fose meu e anda por onde quere¡.-
Algúns fins de semana o seu veciño José Luís achegase ó pobo, a disfrutar da sua casa e o Guardia, como eles din, vese pouco.
Polo que recorda Carmen o último cativo que naceu na Rasela debeu ser a Mari Carmen da Mari Pepa, fará uns 60 e pico anos...xa choveu¡ e mais tarde Manuel e Rosa instaláranse na casa do capitán e alí tiberon os seus fillos, Domingos (o legionario) Estrella,Manuel,Alberto,Jose Luis e Rafael (información facilitada por José Luis)
A Rasela esconde unha historia interesante sobre os seus antigos moradores, a pena e que non hai moitos datos sobre a mesma e a memoria dos que quedan non alcanza mais do que lembran de nenos ,trátase dos 'Marqueses do Pombal', pertencían a que chaman a casa do capitán, actualmente en ruínas, ainda estando non chan as mesmas ruinas mostran que foi unha casa de categoría, posee robustas paredes de pedra cun fermoso forno no campiño ó pé da casa.
Fai un par de anos roubaron o escudo labrado en pedra, que por mor do estado no que se atopaban as paredes caeu ó chan e facilitoulle as cousas os amigos do alleo. Conta Carmen que era o escudo dos 'Marqueses do Pombal', estos teñen a sua orixe en Portugal, no Porto, eran moi ricos e daquelas eran donos de todalas terras dende a Rasela ata o río, co paso dos anos foron vendendo o patrimonio e dispersando nos diferentes herdeiros, actualmente conservan a casa e pouco mais.
Carmen quixera ter alguén mais con quen falar a diario...pero esta é a realidade de moitos galegos do rural, os pobos van quedando valeiros , e cada vez mais....

O Sr. Manolo e o Tom coa vaca.

¡¡¡Moita saúde ós dous¡¡¡¡¡
Mais fotos no albúm púbilico de Grou
VECIÑOS DA RASELA, HAI QUE RECLAMAR Ó CONCELLO ÚNS SINAIS DE COMEZO DO POBO...SE NON DISE E PAGAMOLO TODOS EH¡

Algún recoñecerase...

2009-01-25T01:07:00.008+01:00

Maxito, Manolo E.P.D, Rafael Echeparr e Silito.

Viñan dunha boda, a foto foi tomada en Pazos debaixo da que agora é a casa do Fonso da Lolita,algún xa non está entre nós e os outros as circunstancias da vida leváronos a parar en diferentes lugares do noso país e mesmo do extranxeiro, como é o caso do Rafael Echeparr, cada un deles de seguro terá algunha que outra anécdota para contarnos dese día, ¡¡os protagonistas da foto animaivos a containos algunha cousiña ¡¡

Foto cedida polo Luís da Rasela, tamén a podedes atopar no albúm público de Grou 'Anos 70', GRACIÑAS LUÍS.

Fagamos algo pola Igrexa de Grou, patrimonio do pobo.

2009-01-20T23:47:00.006+01:00

Antes de ningunha cousa quero comunicarvos que esta protesta pública non ten ningún tipo de cor política, soamente pretendo con ela tentar sentar as bases para un proceso que considero alguén ten comezar algún día, romper o xeo do que ata agora supuxo un tema tabú. Reclamar a igrexa as suas obligacións coas propiedades que ó longo dos anos expoliou ó pobo, ben sexa con donativos ‘voluntarios’ ou ‘obrigadamente voluntarios’.
Esta fin de semana asistin con tristeza a imaxe ruinosa que presenta a igrexa parroquial do noso pobo, ó longo da mesma encóntranse ate 8 cestos para recoller a auga que cae a regos do tellado,estos son insuficientes debido a que onde chove non o fai nun punto determinado senón que a auga escorrenta polas paredes e polas traves caíndo non só nos cestos, senón no altar, no chan e nos retablos, causando un dano inmenso nas figuras esculpidas na madeira, está danando irreversiblemente as tallas, as columnas que as sostentan están rachando, caeselles a pintura e a base do altar maior está podrecendo, non sería nada extraño que o día menos pensado caia todo o chan, entón xa non haberá nada que facer, e só nos quedarán as lamentacións.
Causame un profundo disgusto vela nesta situación e non pola connotación religiosa da mesma, nin creo nin practico, pero considero que é unha obra de arte patrimonio do pobo, esto baixo o meu punto de vista é así , foi o pobo quen ó longo dos séculos cos seus donativos e o esforzo persoal levou a cabo a execución desta obra de arte realizada no 1729.
Dende fai un par de anos estase traballando na consecución dunha subvención para arranxar o tellado, dende o primeiro momento o Obispado non puxo mais que pegas, vetando o proxecto dos técnicos da Xunta por unha serie de discrepancias na execución das obras; Pois ben, a Xunta tragou e aceptou o proxecto que propuña a Igrexa, o proceso seguiu adiante, concedéronse 30.000 euros ampliables a 60.000 , a Xunta como é lóxico, xa que xoga co diñeiro de todos, contratou unha empresa para a execución da Obra, Mascareñas e Hijos, no momento que o Obispado tibo coñecemento da mesma empezou o triste periplo desta historia; A Igrexa quere que a Xunta lles de o diñeiro a eles para eles contratar e executar as obras (se de paso poden meter o peto mellor), de xeito que : hai diñeiro, hai empresa pero o cura ten orde do Obispo de non deixar entrar a empresa arranxar o tellado, as últimas noticias que hai e que se a Xunta non cede e lle da o diñeiro para eles o xestionar a Igrexa coa axuda dos feligreses arranxará o tellado cando consideren, desprezando a subvención.
Acusan o delegado de cultura de prepotente e de saltar o protocolo esixido polas suas santidades, deste xeito mostran o seu malestar pola política antirrelixiosa que según eles leva a cabo o noso goberno.
O que está claro e que hai que facer algo xa, estos curas solo buscan o beneficio económico, teñen os cartos da herdade que se vendeu en Grou e non invertiron un duro na Parroquia, a rectoral caída, o clube en ruínas , calquera día ocorrerá unha desgraza. Non esquezades que o pobo tibo que mercar unha herdade para o centro de día porque os curas negáronse a ceder os terreos do Adro, según eles tiñan un valor incalculable, o que si propuxeron era cedelos por 30 anos, é decir, o de sempre, que os cartos de todos arranxen o que é deles só, de paso se a larga gañan algo mellor.

Eu poño a disposición desta causa o meu tempo libre para acadar un fin ben determinado: ESIXIR A IGREXA QUE INVIRTA O DIÑEIRO QUE LEVOU DE GROU NO ENTORNO DA IGREXA, DEPURAR RESPONSABILIDADES NO DETERIORO DUNHA OBRA DE ARTE , POR OBSTACULIZAR A EXECUCIÓN DAS OBRAS QUE RALENTIZARÍAN O DETERIORO DAS TALLAS E ESTRUCTURA ORNAMENTAL DO ALTAR , MENTRES NON SE POIDAN RESTAURAR; ASÍ MESMO ESIXIR QUE SE ELES NON SON CAPACES DE COIDAR O QUE O POBO LLES CEDEU OU ELES SE ADXUDICARON, QUE O DEVOLVAN OS SEUS DONOS QUE XA NOS FAREMOS NÓS CARGO.
Apoiome nunha información que obtiven, anque sexa paseniñamente pódense facer grandes cousas, o artigo 2345 contén unha regulación específica inherente os bens da igrexa, na que se contempla a posibilidade en materia de enaxenación, esta norma dispón que os templos, casas sagradas e relixiosas corresponden en moitos casos as parroquias e están suxeitas o art: 33 e 41.
Na actualidade debatese na Comisión Europea o trato a favor dado no seu día, e aínda nestos momentos, á Igrexa Católica e os seus activos inmobiliarios, ese é o medo actual da Igrexa, a Igrexa deberá devolver os seus parroquianos o que é deles e otrogarlles a titularidade de infinidade de bens mobles e inmobles, o grave de todo isto, e que moitos deles xa os vendeu para xerar tesourería, como é o caso da herdade, que deu nada menos que 6 millóns das antigas pesetas…..onde foron parar?

Isto vai en serio, solo preciso a voso apoio, xa falaremos.

Para ver as fotos tomadas esta fin de semana na igrexa ide a barra lateral en fotos varias, alí estará o albúm público.

Calquer suxerencia xa sabedes onde encontrarme.

Lendas da nosa terra...e licor café.

2009-01-12T23:41:00.006+01:00

Nestas fotos pódese ver ó Zapatillas, Manolo, Selito e María Jesús.
Fotos colgadas por Manolo de Requeixo.

Ó longo da vida sempre hai alguén co que nalgún momento dado compartimos anécdotas e vivencias inesquecíbles, anécdotas que prevalecen no noso recordo e que en momentos de 'morriña' ,veñen a nosa memoria para facernos viaxar no tempo...
esto débelle estar a ocorrer nestos instantes a todos aqueles que por algunha circunstancia tiberon algún trato co famoso 'Zapatillas da Feira Vella', moi querido por unha ampla xeración dos que agora se definen asi mesmos como a 'artillería pesada', un home que identifican como un auténtico "Catedrático" da história da nosa comarca.

E que contar do licor café..¡ Ese tesouro da nosa cultura que en cada familia acocha un sabor, e cal sería o secreto do Zapatillas para calar tan fondo no recordo dos nosos veciños?
De todolos xeitos sabedes que polo menos detrás de cada receita peculiar transmitida e modificada ó longo da historia o que non cambiará nunca será a augardente, da boa, café, de calidade, e unha boa dosis de imaxinación, fará as delicias de todo aquel que se entreteña na sobremesa cun bo chupito de...licor café.

Todo aquel que teña algunha anécdota e coñeza mais información acerca deste home pode enviala e con gusto a poremos no blog.
grousempre@gmail.com

Manolo grazas unha vez mais .

Algo sobre.....REQUEIXO

2008-12-24T00:55:00.013+01:00

Aproveitando as imaxes que o Luís da Rasela e o Rafael de Requeixo enviaron , vamos a falar un pouco deste pobo de Grou (todo o que puiden averiguar sobre él, espero ampliar a infomación).

Ten como patroa a Stª Ana (mes de Xullo) a cal se atopa nunha capilla moi ben axeitada na entrada do pobo; Din que foi das aldeas mais poboadas da nosa parroquia nos vellos tempos, foi tamén cuna da meirande parte dos músicos que compuñan a centenaria e desaparecida Banda de Música de Grou, e na parroquia un dos pobos nos que mais xente tibera que fuxir na época da guerra civil por mor dos seus ideais, neste lugar vivían tres ricas familias de Grou, os Texada, os do abogado e os de Don Marcial, familias da alta sociedade daquela época que na meirande parte d s casos vivía de rentas, actualmente soamente os Texada mantén os vínculos con Requeixo.

Imaxes da capela antes e despois de ser arranxada.

Nos vellos tempos a xente vivía do campo e os que podían da música tamén, o que tiña a fortuna ou a habilidade de ser músico, tiña asegurado un diñeiro extra que era a base en moitos casos da economía familiar, pois o campo xa se sabe...nunca fixo rico a ninguén que o traballase.

Contaronme unha histora que aconteceu entre duas persoas na época da guerra, na que algúns veciños fuxían cara Castro ou onde podían para non ser castigados por ser Comunistas ou por non querer ir a guerra, contáronme que un dos escapados acochouse nunha xesteira que había núns campos mais abaixo de Requeixo, o propietario dese terreo mandou a un dos fillos que cortase as xestas e limpara o terreo, o rapaz ,non era mais que un neno, comezou co seu traballo e de súpeto unha voz que lle era coñecida chamouno entre as xestas e díxolle: Manolo por dios non cortes as xestas que non teño onde me acochar, se me collen lévanme preso e mátanme.- O rapaz marchou para a casa correndo ,asustado contoullo o pai, o pai como era lóxico non voltou para rematar o traballo... un tempo despois colleron a muller desa persoa que estaba acochada ,
correron polo pobo que ou se entregaba ou a mataban a ela, entón o pobre home non tibo mais remedio que saír...e non sei como acabou a historia pero gustaríame sabelo.
Supoño que historas destas haberá a moreas, pero como todo convén coñecelas¡
Non podemos esquecer que polo menos , que se saiba, unha das persoas mais lonxevas de Grou no último siglo era de Requeixo, a Sra Concisa (DEP) que finou os 106 anos¡¡¡

Actualmente a diario en Requeixo viven ó redor de 21 persoas, número que o fin de semana medra, como e natural, coa xente que regresa pasar a fin de semana logo de estar en Ourense, Vigo, Madrid etc...nos últimos anos o pobo deu un cambio de imaxe importante,moitos veciños,tanto os que están fora como os que viven habitualmente en Requeixo, pouco apouco e con moito esforzo arranxan as suas vellas aunque moi valiosas casas,para nas épocas que se pode,retornar o pobo que os viu nacer e así mesmo darlle vida para que non se apague entre as silvas e a soidade, como tantas aldeas que están a quedar valeiras.

Agardo mais información sobre Requeixo para ampliala,e comezar así cun tour por todos os pobos de Grou.
Graciñas Luis e Rafa.

Bo Nadal a todos

Mais imaxes

2008-12-04T10:47:00.011+01:00

´

Se non fose pola cor, que non xuraría que son cerdeiras coa flor en pleno inverno..

Mais no albúm público de Grou: E veu a neve...

Voltou a neve...

2008-12-01T22:13:00.008+01:00

Despois de case 10 anos voltou a neve con forza a Grou, deixando fermosas estampas dignas das postais do nadal.
O principal inconvinte non é outro que os estragos que causa nas árbores centenarias do monte, nestas datas aínda están cargadas de folla sen caer, esta propicia que se acumulen grandes cantidades de neve sobre as polas, rachándoas literalmente o ceder ó peso da neve, ocorreu en San Benito e en tantos outros lugares onde as primeiras neves en moito tempo se adiantaron sen aviso.

Mais fotos no albúm público de Grou

Merenda Popular do San Bieito (anos 70)

2008-11-18T12:56:00.003+01:00

Durante moitos anos a merenda do San Bieito estibo prohibida pola igrexa, ó celebrarse na pascua non estaba permitido comer carne pero a xente acudía ó monte co lacón, a empanada...entón, sempre tan democráticos, optaron pola censura. Esta costume retomouse na época na que estaba Don Modesto de cura en Grou.

Esta foto correspondese coa primeira merenda celebrada no monte trala prohibición.

Excursión á Saínza (Anos 70)

2008-11-18T11:49:00.005+01:00

A xuventude de Grou disfrutou enormemente deste día de excursión, especialmente as mulleres que non dispuñan da liberdade da que agora gozamos.

Pola esquerda de pé: Isidro de Baralló, Base (Ferreiros), Luís da Feira, Beni de Bilbao, Maxito, Charo, Benito Luís e Paulita, agachados Benito de Baralló e Marisá.

1ª Cooperativa Agraria da Baixa Limia.

2008-11-12T15:45:00.007+01:00

Alá polos anos 70 fundouse en Grou a Cooperativa Agraria, por aquel entonces a primeira existente na Baixa Limia, recibían subencións da Extensión Agraria para a semente do millo, as herbicidas e para mercar maquinaria, incluso nos comenzos da actividade as sementes do touro frisón eran gratuítas; A cooperativa estaba formada por Claudiano, Portela e Benito García (Requeixo), Financias e Bispo (Ferreiros), Antonio e Benito (Silvares).

A foto da imaxe foi tomada no comedor do Mañoy, na comida que organizaran para clausurar o curso de Gandería e Agricultura impartido en Grou.

Canto nos poden contar...¡

2008-10-24T16:38:00.003+02:00

Julia naceu o 21 de Xullo do 1913, é unha das persoas mas vellas da nosa localidade e a pesar da sua idade conserva unha memoria privilexiada , disfruta contando as moitisimas anécdotas vividas ó longo de tantos anos e que lembra con absoluta claridade, para ela é un orgullo contarnos as suas vivencias e para nós é un pracer escoitala e viaxar a aquela época por úns intres…
Conta que un dos seus bisavós durou 106 anos... ela non vai por mal camiño porque ademais de levar unha vida tranquila nun entorno sano e privilexiado como é a Vixa de Abaixo está claro que a xenética botaralle unha man¡
Perdeu a sua nai de xove e o seu pai, ademais de chanqueiro, traballaba as terras do rico da Terra Chá, un traballo que lles daba o suficiente para vivir sen apuros a pesares de todo…
Ata os 14 anos non tibo os seus primeiros zapatos, ata entón no inverno andaba coas chancas que lle facía o pai e no verán descalza, para ela era moito mais cómodo e sobre todo cando debía carrar os feixes da herba para o gando. Aqueles primeiros zapatos mercárallos un primo de Barcelona cando veu coñecer a familia da Galiza, o pai do rapaz foi un dos moitos emigrantes que fixo cartos no exterior, neste caso nas terras catalanas e según nos di conta Julia ‘vivía moi ben’.
Este rapaz mercáralle os zapatos úns días que foi a Ourense para visitar a cidade cunha das outras primas , ela a pesares da tristura que tiña por non ser ela a escollida para acompañalo, quedou ‘tola de contente’cando viu o agasallo que lle trouxeran. Lembra que o primo de Barcelona tamén lle mercara o seu pai un carromato para as mulas, coa firme intención de que éste deixase de traballar as terras do rico e se adicase a feirante, mercar e vender facenda, xabón e o que poidese, ensinoulle a facer o xabón a partires da resina dos piñeiros…pero o pai non quería saber de cambiar de vida e o final o sobriño marchou e él seguiu coa sua vida de sempre.
Entre as moitas anecdotas relata, con certo xenio, que un día de moita chuvia que ía para a casa estaba na carretera un dos Cristinos de Bande ,con capital en Grou, tapado cun paraugas e vixiando mentres os xornaleiros lle traballaban a terra mollados ata as orellas, de vez en cando berráballes que había que traballar de ‘macho e femia’ e dicir, botar a aixada duas veces no mesmo sitio.
O rico pagáballe as mulleres 2 reais por cavar as videiras para que mais tarde os homes poidesen podar e limpar a viña…
Ela era boa moza e tiña moitos pretendentes, tivo o seu único fillo con 23 anos mentres o noivo cumpría o servizo militar, por unha serie de razóns a volta da mili distanciáronse e quedou solteira, polo que se adicou a criar o neno coa axuda do seu pai e sen contar con naide mais, pero non lle importou, pois ela co pequeño non precisaba mais e como ela di ‘xa non quixo saber mais dos homes’.
Por aquela época as festas mais sonadas eran o San Mamede, San Benito, Stª Marta, San Ramón de Torno e San Féliz na Feira Vella, 'o 15' de Entrimo veu moito despois pero para Julia as festas remataron cando foi nai, algo típico naquela época pois a que era nai solteira afastábase das festas, dos homes e da vida social en xeral.
Con especial interés falounos sobre o liño e o proceso que seguían ata que o fiaban e a partires del tecían chaquetas, saias, refaixos, toquillas… sendo esta unha das labores reservadas para as mulleres ;
O liño sementábase e os tres días xa estaba nacido, había que regalo moito, cando estaba grande arrincábase, ‘ripábase’, ‘escarpizábase’ nun artiluxo cos dentes de madeira e deixábase 7 días en auga no río, cumprida a semana ‘batíase’ contra as pedras e extendíase ata secar, logo cunha maza de pau ‘mazábase’ contra as pedras, mollábase e volvíase a mazar, a continuación ‘espadábase’ cunha espadela de pau e voltábase a ‘tascar’ (mazar), finalmente cun rastrelo ‘asedábase’ , que era poñelo suave, quedando por un lado o liño fino e por outro a ‘estopa’, os restos, finalmente íase os teares e fiábase para tecer o que fixese falta, o liño mais ruín podíase aproveitár para facer roupa de cama de menos calidade.
Por ela seguiría contando mais e mais historias, pero deixamos algo para outro día…
Grazas Julia.

1ª Comunión dos nenos e nenas de Grou no ano 1967/1968

2008-10-17T11:51:00.006+02:00

Foi o 25 de Xullo do ano 1968 , facían a sua 1ª comunión na Igrexa parroquial os nenos e nenas de Grou daquel ano, o cura era Don José e as catequistas que ían detrás dos nenos eran Marinita (Generosa) e Mari Carmen (Nita), mais dun recoñecerase nesta foto...

Trofeo de fútbol 'San Mamede 1977'

2008-10-08T09:58:00.007+02:00

Estos dous equipos xogaron o prestixioso trofeo das festas do San Mamede no ano 1977 , como podedes ver son moitas as caras coñecidas, Lolo,Urbano, Tomás, Juan, Ernesto, Luís, José, José Manuel, Francisco... hoxe vémolos con 30 anos mais porriba das costas ¡¡¡ Algún dirá ó ver estás fotos: ¡Como pasa o tempo¡
Os novos de hoxe tendes que poñer empeño e non deixar decaer estas tradicións.

Xa choveu dende aquela...¡

2008-10-08T09:39:00.014+02:00

Festas de San Mamede 1979. O burro do Cauño gañou a carreira, aunque ó final descalificárono os xuices por correr axudándose dunha pértiga.

O Aser xa estaba estudiando medicina. Nótase ben na forma de aplicarlle o REFLEX o burro.

Merenda popular.

2008-09-16T21:44:00.008+02:00

Como xa ven sendo habitual nos últimos anos, a comisión de veciños organizadora das festas patronais de Grou, invirte o diñeiro sobrante froito da aportación de todos, nunha merenda para todo aquel que desexe asistir, e se dan os cartos como nesta ocasión, traese unha charanga para animar o evento, ¡¡agardamos que se convirta nunha tradición ano tras ano¡¡ ...pois será unha maneira mais de compartir cos veciños unha tarde agradable e inesquecíbel.

Grazas Rocío por estas fotos, se alguén ten fotos dese día que no las faga chegar e disfrutaremolas tod@s.

grousempre@gmail.com

Para ver o albúm completo pincha no calendario das festas.

Disculpade o retraso a hora de publicar estas fotos, son poucas e esperamos vos agraden.

Arquitectura e historia en Grou

2008-08-20T14:03:00.003+02:00

A parroquia conserva importantes testemuños artísticos como expresión das devocións que reciben culto nela. Unha das mais significativas é a de San Benito, venerado na capela de San Benito, no monte de Grou. A importancia da devoción ó santo refléctese na monumentalidade da súa capela, con nabe cuberta por bóveda de canón e arcos faixóns, presbiterio elevado en altura con sancristía, e pórtico ós pés. A fachada amosa portada con orelleiras e fornela avieirada decorada con ovas no extradorso, decoración de grampas e placa. Contén a imaxe pétrea de San Benito, reproducida tamén en madeira no interior. No camiño de acceso á capela atópase tamén un peto de ánimas de toscas formas (atópase gardada para evitar roubos), con fornela excavada na fronte e cruz en relevo. Un fermoso cruceiro provisto de pousadoiro, co relevo de San Pedro no fuste, e as imaxes do crucificado e Dolorosa na cruz completan a arquitectura do San Benito.

Na Foz temos a capela adicada a Santa Catarina, con porta de medio punto de grandes doelas e espadana, a imaxe da santa figura nun altar barroco de estípites.

Na Pousa conságrase a capela da Santa Marta, construída en cachotería, con porta alintelada e espadana.

Na Rasela un peto de ánimas resolto en sinxela fornela avieirada con remate de cruz e pináculos en relevo.

A capela de Requeixo eríxese baixo a advocación de Santa Ana, estando a sua arquitectura moi modificada. Tallas de Santa Ana , San Benito e Inmaculada no seu interior.

A Igrexa parroquial construiuse no 1729, sendo un bo exemplar do barroco rural, con planta de cruz latina, a fachada é o mais destacado, concentrando a ornamentación no eixe central. Portada con marcos de orelleiras, sobre a clave motivo de sogueado, e enriba fornela avieirada, decorada con ovas, contendo a talla pétrea do titular. A espadana de esbelta traza, consta de dous corpos decrecentes.

A abundancia de retábulos proporciona a riqueza da imaxinería do templo. O maior, de dous corpos e tres rúas con columnas corintias, presenta a inscripción: 'ESTA OBRA SE DORÓ SIENDO ABAD DON MANUEL ANTONIO BOYLES AÑO DE 1772'.

Ocupan os seus ócos o sagrario a modo de tabernáculo, Sta Eufemia e Sta Tereixa; no corpo superior, San Mamede entre San Roque e o Anxo da Garda; no ático, o Padre Eterno.

No muro do evanxeo retábulo dun corpo con cornixa de perfil mixtilíneo, enmarcado por columnas salomónicas, e estípites nos extremos. A parece presidido por Cristo na cruz, sobre fondo de pintura de Xerusalén. No muro da Epístola, retábulo rococó dunha altura, organizado por columnas, decoradas con teas colgantes no primeiro tercio do fuste, e o resto con rocallas. Preside a virxe do Carme, entre as esculturas de San Xosé e Santiago peregrino, con San Sebastián no alto. No mesmo muro destaca o altar da Virxe do Rosario, dun corpo e tres ruas con fornelas, coa central resaltada, artellan a sua arquitectura columnas salomónicas. O oco central aparece ocupado coa imaxe da Virxe co Neno, flanqueada por fermosas tallas de Santos dominicos: Santo Tomás e San Xacinto, portando os seus atributos mais habituais, no ático San Francisco.

A riqueza da igrexa exprésase tamén na ourivería conservada, contando cunha boa cruz parroquial, feita en 1618 polo prateiro ourensán Gaspar Rodríguez, Adornan os extremos da cruz os Evanxelistas e as Virtudes Teologais. A miúda decoración dos brazos contrasta co nó da cruz, formado por dous corpos decrecentes dos que penden campaíñas, e fornelas coas figuras dos apóstolos

En canto nos sexa posible amosaremos imaxes destas obras.

San Mamede 2008

2008-08-20T13:20:00.005+02:00

Un ano mais as festas en honor ó patrón de Grou, San Mamede pasarón deixando un agradable recordo en todos aqueles que as vivimos, festas que son sonadas na baixa e a que acuden cada ano a xente dende os pobos que nos rodean para disfrutar con nós destas inolvidables datas.
Unha vez mais grazas o esforzo de todolos veciños que contribuen economicamente a organización das festas, podemos dicir que as festas de Grou van resistindo ó declive que ano tras ano se nota en todalas festas populares da baixa en xeral.
O tempo aunque fresco permitiunos disfrutar ata altas horas da madrugada da festa, e como non, os mais novos agardan ata que saia o sol para retornar as suas casas.
O día 8 todos os veciños disfrutan dos xogos que ano tras ano fan as delicias de pequenos e maiores, a carreira de burros, a Ginkana, as carreiras dos nenos, os xogos da pataca, dos pés atados...As festas que todolos veciños agardan con entusiasmo ano tras ano...outra maneira de disfrutar do noso pobo e estar con aqueles que ó longo do ano non nos é posible.

Grazas a todos aqueles que as fixestes posibles.

Imaxes da Banda de Grou

2008-07-21T01:58:00.006+02:00

Ano 1927.

Banda alá polos anos 30 .

Mais recente, anos 70-80.

Banda de Grou (1870-1977).

2008-07-20T23:51:00.006+02:00

A Banda de Música
No ano 1870 púxose en marcha a Banda de Música de Grou, impulsada polo sacerdote Eduardo Biempica, cura de Grou e mais tarde de San Xés. Despois del permaneceu durante 45 anos ó frente da mesma Manuel, o 'Gaspar'. Outros directores tamén foron Renato Rodríguez Álvarez, 'o Calciñas' de Ribadavia, Amaro, 'o Portugués' (serrador) e o último foi Benito Martínez Durán.
As persoas mais lonxevas do lugar lembran como a música era unha fonte de ingresos vital , na que o diñeiro inmediato era unha gran axuda para a economía das familias ,nunha época onde saír adiante tornabase realmente dificil...moi dificil.
Naquela época as Bandas de música eran as que levaban a diversión a todolos recunchos, eran o espirito da festa alí onde os reclamaban, case sempre para honrar ó patrón do lugar, desplazábanse en autobús e según contan algúns familiares, os músicos levantaban pasións alá onde ían, e lonxe da casa ningún era casado....
A Banda ensaiaba nunha casiña vella que había en Silvares, onda o forno, mais adiante pasaron a outra no Outeiral para rematar os ensaios na escola local.
No ano 1970 a Banda de Música de Grou celebra o seu centenario, desgraciadamente xa ían quedando moi poucos e sen esperanza de reposición, entre os que foron finando e os que tiberon que emigrar tan só quedaban oito, destos marcharon varios a Garda Civil, e a Banda sentiuse tan débil que no 1977 a única media dúcia de músicos superviventes, xuntáronse cos de Lobios e o Baño, engrosando a Banda de Lobios, existente dende o ano 1902.
Entre os moitos homes que militaron na Banda, cabe destacar os seguintes, todos eles pertencentes a última plantilla:
Flauta: Renato
Requinto: Arturo o Maricas/ Antonio Estévez/ Xulio de Eloy
Clarinete: Camilo/ o Veras/ Agustín o Capador/ José Fernández 'Gaspar'/Renato/ Pepe de Amparo/ o Rasela/ Chicho/ Pena/ Segundo/ Luís Baralló/ o Carrillo.
Fliscorno: Manuel Gaspar (foi director)/ Estévez/ Valoiro/ Claudino Álvarez.
Trompeta: Benito do Vello/o Rambolla/ Xan dos Chaos/ Xulio do taller/ Codesal.
Saxo alto: Alfredo Estévez/ Emilio Palletas/ Bernardino/ Isidro Arte/ Paquiño de Torneiros.
Saxo tenor: Benito López/ Benito da Rasela.
Trombón: Xulio de Benigna.
Bombardino: Claudio/ Peñeiro/ Xan Benito.
Baixos: Habanero/Benito Domínguez/ Elixio Álvarez/ Xosé do Vello/Manolo da Pepa.
Bombo: O Rúa/ Cándido da Silva.
Platillos: Elías López/ Claudiano Vázquez.
Caja: Hermesindo/ Carlos Aparicio/ Pepe da Rasela.

''O maricas era tan célebre, que xa ten ido ás festas con só a metá do instrumento, deixando a outra metá na casa...Non sei se era porque empinaba o codo ..e claro''.

Chegaron a ser 34 músicos, e nun ano en que foron a Pantón-Lugo, estaban no concerto e un home descoñecido adicábase a ir preguntando polo público:
¿E de onde é esa banda?¡Carallo qué ben toca¡ (Este era o Represas, que sin ser músico, fora de axudante do chófer) e o final da entrevista realizada para a elaboración deste libro, aportou:

¡¡''Grou,Grou quen te viu e te deixou ó revés andou''¡¡

Información sobre a Banda collida do libro :Bandas de Música de Galicia (Enrique Iglesias Alvarellos), cedido pola filla dun gran músico desta Banda, Alfredo Estévez, Sr Alfredo, músico e Sastre
¡Cantas historias tiña este home para contar¡

Fotos da pulpada do San Bieito.

2008-07-20T23:35:00.008+02:00

DIVERSIÓN

2008-07-20T23:25:00.008+02:00

Os feirantes: O día 12 de Xulio, coincidindo co San Bieito, unhos cantos rapaces e rapazas de Grou organizaron unha pulpada ( mini pulpada ) xa que algúns non se enteraron e outros estaban ca familia e non asisitiron, os mais involucrados no tema deixan o que sexa, pero non fallan...
Comezaron fai un par de anos por mor do mal tempo que acompañaba ese día, o habitual sempre foi ir de merenda ó monte coa familia, pasar o día en San Benito , facer churrasco, levar as empanadas, as tortillas, estender as mantas no chan cando non había mesas libres...a sombra para votar unha boa siesta...pero nos último anos o mal tempo impedíuno e decidiron pasar o día xuntos doutra maneira, facendo unha pulpada no Adro, ó cobixo da escola, mercar unhas empanadas , bebida e ¡¡ a pasalo ben¡¡
Non pensedes que fan calquera trapallada, non, o polbo (pulpo) cócese nunha pota das de verdade, unha pota que durante moitos anos se empregou todolos 19 de cada mes nunha feira, a de Cabaleiros, feira grande nos seus tempos e que deixou de celebrarse fará por esta época úns 14 anos mais ou menos, asi que ¡ten historia¡, estos non escatiman en detalles e qué mellor sabor que o do pulpo arreglado nun plato de madeira ¡dos do pulpo¡ ¡Estos de parvos non che ten un pelo eh¡ Play Statión, Coca cola internet...si , última tecnoloxía...¡¡pero o polbo como ten que ser..¡¡

O ano que ven mais fotos, pero haber se o podemos facer no monte ¡¡e con moita mais asistencia¡

Día de GALIZA, 25 de Xullo.

2008-07-16T00:15:00.003+02:00

25 de Xullo, día da patria Galega.

No ano 1920 as Irmandades da Fala organizan o día de Galiza, como acto de afirmación da nosa identidade colectiva. Dende esa primeira convocatoria as manifestacións organizadas estiberon sempre marcadas pola situación política que se vivía no momento.
Xa pasaron as épocas de represión que pretendían manter en silencio as voces que reivindicaban os valores da patria Galega , esa riqueza que nos diferencia e nos da unha identidade propia como país, cultural e socialmente ;
Mentres iso acontecía nesta terra , no exterior moitos dos exiliados non deixaron nunca de loitar por Galiza, a Galiza que nós herdamos e da que temos a chave para que nun futuro ocupe o lugar que lle corresponde no conxunto do Estado español.

Hoxe naide nos pode calar , non debemos avergonzarnos NUNCA do que somos, somos Galegos , temos que sentirnos orgullosos da nosa identidade, como dixo Castelao :‘somos Galegos por obra e gracia da nosa lingua’- do GALEGO -, fala Galego, ensina o Galego e xamais cambies a tua lingua por outra imposta, non desvaloricemos o que é noso nin permitamos que o fagan, cecais nun futuro, algún día, os nosos fillos non lembren no día da patria unha lingua e cultura casi extintas, senón que vivan e disfruten dunha realidade como nazón.

Galiza sempre.

San Bieito, Santo para uns, confidente para outros.

2008-07-08T23:20:00.007+02:00

San Bieito...Para uns é o último recurso ó que acudir, un punto de apoio, esperanzados en que producirá o miragre que poña fin ós seus males...para outros un confidente, alguén ou algo ó que falas sen agardar resposta, simplemente vas aló, falas e vaste.
¿Porqué estou aquí?
É o mesmo que moitos nos preguntamos cando nos atopamos fronte ó reixado que nos separa desa imaxe a que en momentos difíciles lle falamos...¿porque estou aquí se non creo en Deus? non vou á misa, non comulgo, quedo fóra da igrexa nas cerebracións...pero nalgúns momentos acudimos alá arriba, onda o Santo, San Bieito...a desafogarnos, falarlle, ollar para él, ollar para a serra, levarlle o coche novo ...é o refuxo no que nos acochamos cada vez que nos sentimos mal, desubicados, atrapados nunha situación que non nos gusta, que nos agobia...e así, e é habitual nalgunha xente de Grou , non é que sexamos diferentes, que creamos e non o recoñezamos, é un lugar no que podes pasar horas e horas ollando para o Xurés e esquecerte de todo, como se non estiberas na vida real.
Nalgúns momentos lembrando tamén os anos da infancia nos que ano tras ano percorríamos o traxecto ata a capela, na procesión, xogando coas pedras, xogando cos compañeiros e amigos da infancia, algúns deles están e outros xa non (inesquecíbeis), pequenas pelexas, o partido do Depor contra o Celta entre os carballos , o tenderete que se montaba...as merendas no campo da Estrella ou arriba onda a capela...os longos paseos polo monte ata ver os cabalos salvaxes, ou mesmo as vacas, tanto tiña o caso era ver algo...pequenas anécdotas en resumo.
É o San Bieito, para debotos e non debotos.

Hino Galego

2008-07-08T00:10:00.003+02:00

O Hino galego e o sistema cultural de Galicia. O Hino é o símbolo acústico mais solemne e transcendental de Galicia como comunidade política. Como un producto da cultura galega, reflexa o ambiente social e cultural de Galicia, como un dos seus mais importantes testimonios. É un Hino que, dende a súa estrea en 1907, pasou por moitas vicisitudes, dende a prohibición absoluta, en tempos de restricción espiritual e expresiva, ata a permisividade total, sen obstáculos nin censura, pasando por situacións intermedias, moitas veces ambiguas, nas que se tolerou a súa práctica, pero interpretado como unha canción mais dentro do rico folklore galego. Xurde en “La Habana”, froito do espíritu organizador dun linotipista emigrante, polo que, ó igual que a Bandeira* e o Escudo*, está vinculado ó espíritu creador da Galicia emigrante. É o único símbolo galego que non foi contestado ou criticado, polo que esperta a adhesión de tódolos medios nacionalistas e rexionalistas e de persoas que non se distingan por un excesivo celo centralista.

Fonte himnogallego.com

¿Cal é a orixe de Grou?

2008-07-04T12:24:00.017+02:00

O nome da nosa vila é probable que proveña da Grúa, familia das Grúas (Grullas), estas son aves migratorias moi ameazadas actualmente e coñecidas pola súa elegante danza núpcial , danza que lle valeu para que ó longo dos siglos fosen paxaros sagrados en moitas culturas, empregados para predecir o tempo, adiviñar acontecementos etc...É posible que nalgún momento da historia Grou fose lugar de descanso na ruta migratora destas aves, un territorio cun clima cálido onde anidar e alimentarse...o clima cambiou varias veces nos últimos 2000 anos e na época Romana disfrútabase dunha temperatura templada nestas altitudes.

Mesmo se poido dar a circunstancia de que fosen traídas polos Romanos ata aquí, sábese que os Romanos levaban ós territorios conquistados todo aquelo doutras zonas que consideraban útil ou chamativo...non está moi claro pero é unha posibilidade¡

Tamén se coñece a existencia dunha constelación de estrelas denominada 'Grou' (Grúa en portugués), ó mellor nalgún tempo unha persoa observaba esas estrelas e bautizou o lugar no que se atopaba con ese nome....pode ser.

Grúa Real (Avifauna, Bravos.Lugo)

Creación do BLOG

2008-07-02T13:39:00.007+02:00

Hola a todos aqueles que me leades;
A creación deste espazo surxe da idea de que aqueles paisanos que por circunstancias da vida nos atopamos lonxe da nosa terra, Grou, Galiza...poidamos manter contacto directo co que aquí acontece, ben sexa con noticias, imaxes, comentarios ...en resumo, información do noso pobo para así manter vivo o espírito de Grou en todos aqueles recunchos onde hoxe chega a tecnoloxía.

Un Saúdo, espero que sexa do voso agrado.

Sempre Grou