Día de GALIZA, 25 de Xullo.

25 de Xullo, día da patria Galega.


No ano 1920 as Irmandades da Fala organizan o día de Galiza, como acto de afirmación da nosa identidade colectiva. Dende esa primeira convocatoria as manifestacións organizadas estiberon sempre marcadas pola situación política que se vivía no momento.
Xa pasaron as épocas de represión que pretendían manter en silencio as voces que reivindicaban os valores da patria Galega , esa riqueza que nos diferencia e nos da unha identidade propia como país, cultural e socialmente ;
Mentres iso acontecía nesta terra , no exterior moitos dos exiliados non deixaron nunca de loitar por Galiza, a Galiza que nós herdamos e da que temos a chave para que nun futuro ocupe o lugar que lle corresponde no conxunto do Estado español.

Hoxe naide nos pode calar , non debemos avergonzarnos NUNCA do que somos, somos Galegos , temos que sentirnos orgullosos da nosa identidade, como dixo Castelao :‘somos Galegos por obra e gracia da nosa lingua’- do GALEGO -, fala Galego, ensina o Galego e xamais cambies a tua lingua por outra imposta, non desvaloricemos o que é noso nin permitamos que o fagan, cecais nun futuro, algún día, os nosos fillos non lembren no día da patria unha lingua e cultura casi extintas, senón que vivan e disfruten dunha realidade como nazón.

Galiza sempre.

San Bieito, Santo para uns, confidente para outros.

San Bieito...Para uns é o último recurso ó que acudir, un punto de apoio, esperanzados en que producirá o miragre que poña fin ós seus males...para outros un confidente, alguén ou algo ó que falas sen agardar resposta, simplemente vas aló, falas e vaste.
¿Porqué estou aquí?
É o mesmo que moitos nos preguntamos cando nos atopamos fronte ó reixado que nos separa desa imaxe a que en momentos difíciles lle falamos...¿porque estou aquí se non creo en Deus? non vou á misa, non comulgo, quedo fóra da igrexa nas cerebracións...pero nalgúns momentos acudimos alá arriba, onda o Santo, San Bieito...a desafogarnos, falarlle, ollar para él, ollar para a serra, levarlle o coche novo ...é o refuxo no que nos acochamos cada vez que nos sentimos mal, desubicados, atrapados nunha situación que non nos gusta, que nos agobia...e así, e é habitual nalgunha xente de Grou , non é que sexamos diferentes, que creamos e non o recoñezamos, é un lugar no que podes pasar horas e horas ollando para o Xurés e esquecerte de todo, como se non estiberas na vida real.
Nalgúns momentos lembrando tamén os anos da infancia nos que ano tras ano percorríamos o traxecto ata a capela, na procesión, xogando coas pedras, xogando cos compañeiros e amigos da infancia, algúns deles están e outros xa non (inesquecíbeis), pequenas pelexas, o partido do Depor contra o Celta entre os carballos , o tenderete que se montaba...as merendas no campo da Estrella ou arriba onda a capela...os longos paseos polo monte ata ver os cabalos salvaxes, ou mesmo as vacas, tanto tiña o caso era ver algo...pequenas anécdotas en resumo.
É o San Bieito, para debotos e non debotos.